چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۸۲
در جامعه اي كه همه چيزش بر پايه دو روئي و ريا- و تهديد و سركوب بنا شده باشد، تيم ملي فوتبالش هم بايد در خانه خودش و در مقابل تيم عراق(!) كه هنوزنتوانسته است قامت شكسته و ويران شده خودش را ترميم كند- ببازد و بار ديگر به ايرانيان و به عموم علاقمندان ورزش فوتبال نشان بدهد كه جماعت حاكم در ايران سلام و صلوات را و نوحه خواني و گريستن را، مقدم برتمرين و آموزش و تكنيك و تاكتيك ميدانند و در هزار چم (حاجي) هاي دست اندر كار، براي حفظ آبرو و اعتبار كشور و نيز تامين و تهيج و تائيد غرور ملي جوانان، هيچ ارزش و اعتباري را در نظر ندارند..
تيم فوتبال امروز عراق- همسايه اي كه زير بار اشغال بيگانه و جنگ و گريز هاي روزانه و غارتگريها و دزدي هاي شبانه اش، مي سوزد ومي نالد- به بركت وجود غيرت ملي و برخورداري از مربيان كار آزموده و صاحب اختيار، به ايران اسلامي!! ميآيد و در استاديوم يكصد هزارنفري با يك بازي دسته جمعي و حساب شده، تيم ملي وطن مان را يك بر هيچ (مات) ميكند!.
آنها كه امروز شاهد بازي دو تيم بودند ديدند كه تيم عراق در تمام مدت بازي، از يك انسجام و مانورخوب دسته جمعي بر خوردار بود و در برابر پاشيدگي تيم ايران. با ارائه يك بازي خوب و حساب شده به حق خود كه پيروزي بود رسيد... راستي اگر دست اندر كاران (تسبيح بدست) و (عقيق) به انگشت!. كمي بيشتر بجاي تظاهر و دو رنگي- از در عشق به عزت و سربلندي وطن وارد مي شدند
و كار ها را بدست اهلش، مي سپردند، ما امروز در زمينه فوتيال، شاهد شكست از تيمي بوديم كه با هزار و يك دليل و مدرك در شرايط امروز نمي بايست از تيم ما ببرد؟!